ŚWIĘCI - JÓZEF, KAJETAN, SYLWESTER I TEKLA

ŚW. JÓZEF Z LEONESSY+

połowa XVIII w., prawdopodobnie medalik kanonizacyjny

Eufrazjusz Desideri (1556-1612). Włoski kapucyn, misjonarz, cudotwórca. Był w Turcji spowiednikiem chrześcijańskich jeńców, cudem uniknął śmierci, po powrocie do Włoch był misjonarzem ludowym, docierał do najtrudniej dostępnych rejonów kraju. Beatyfikowany w 1737 r., kanonizowany w 1746.

ŚW. KAJETAN+

XVII-XVIII w.

Kajetan z Thieny 1480-1547. Założyciel zakonu Kanoników Regularnych zwanych kajetanami lub teatynami. Miał szczególne nabożeństwo do Dzieciątka Jezus. Należąca do niego figurka uważana jest za cudowną. Zmarł w Neapolu, ofiarowując swoje życie Bogu za zakończenie wojny domowej. Beatyfikowany w 1629 r., kanonizowany w 1671.

ŚW. SYLWESTER

Srebro, XVIII w.

Dosyć trudno podać prawidłową identyfikację św. Sylwestra. Litery AB mogłyby wskazywać na opata z Reome we Francji, insygnia biskupie natomiast na biskupa Besancon lub biskupa Chalon-sur-Saone. Często pojawiają się takie dylematy, gdy mamy do czynienia z kilkoma świętymi o tym  samym imieniu.

ŚW. TEKLA

XVII-XVIII w.

Nawrócona przez św. Pawła w czasie pierwszej wyprawy misyjnej około 45 r. Dwukrotnie skazana na śmierć, dwukrotnie cudownie ocalała. Raz deszcz ugasił płomienie, drugi raz lew nie tknął chrześcijańskiej dziewicy. Zmarła w Seleucji, gdzie prowadziła życie pustelnicze. Jest orędowniczką w czasie pożaru i zarazy. W ikonografii przedstawiana z palmą męczeństwa.

SANKTUARIA MARYJNE ŚWIATA - 3

FATIMA

Medalik ten zawdzięczamy staraniom portugalskiego księdza Josepha Cacella. Gdy rząd Portugalii zakazał jakichkolwiek publikacji na temat objawień w Fatimie wyemigrował, najpierw do Ameryki Południowej jako misjonarz, a potem do USA. Inny ksiądz zajmujący się sprawą objawień ks. Formigao został uwięziony i pozbawiony zabierania głosu w tej sprawie, napisał więc do swego przyjaciela w USA z prośbą o  szerzenie kultu MB Fatimskiej i wybicie medalika. Niewielką ich ilość udało się wyprodukować w Portugalii, ale dalszej produkcji zakazano. Jeden z tych medalików w 1920 r. ks. Cacella przysłała w liście matka. Ten jedyny wówczas w Stanach medalik posłużył jako wzór. 

Współczesny wg wzoru

Wyprodukował go Vincent Hirten właściciel małej firmy w branży metalowej. Początkowo ta firma była jedynym producentem tych medalików. Wzorzec rozpowszechniany jest do dziś. Medalik przedstawia na awersie Matkę Boską na małym dębie otoczoną klęczącymi dziećmi: Łucją, Hiacyntą i Franciszkiem. Rewers dziś bywa różny, najczęściej widok bazyliki w Fatimie.

W Fatimie można też nabyć medaliki z błogosławionymi dziećmi z Fatimy. Hiacyntą i Franciszkiem Marto. Beatyfikowanymi 13 maja 2000 r.

Medalik beatyfikacyjny

Medaliki 2 połowa XX w.

ŚWIĘCI - ROCH, ROMUALD, ROZALIA I RÓŻA

ŚW. ROCH

Żył w latach 1295-1327 lub 1345-1377. Pochodził z Francji. Jedyny dziedzic bogatych rodziców po ich śmierci rozdał majątek ubogim, a sam ruszył do Rzymu. W drodze przybył do jednego z włoskich miast, gdzie szalała zaraza. W szpitalu zajął się opieką nad chorymi. W Rzymie przebywał trzy lata i zasłynął z uzdrowień. W czasie powrotu do Francji sam zachorował na dżumę, nie chcąc zarażać innych ukrył się w lesie. Tam odnalazł go pies, który dostarczał mu jedzenia. Po cudownym wyzdrowieniu ruszył w dalszą drogę, ale schwytany na granicy i wzięty za szpiega zmarł w więzieniu. Kult świętego zaczął się szerzyć

W XV w., powstawało wiele bractw pod Jego wezwaniem. Stowarzyszenia te opiekowały się chorymi w szpitalach. W 1585 r. papież umieścił Jego Imię w Martyrium Rzymskim. Jest patronem wielu miast, kościołów i stowarzyszeń, a ponadto: aptekarzy, lekarzy, szpitali, rolników, więźniów, patron chroniący od zarazy i opiekun zwierząt domowych. Atrybutami są strój pielgrzymi, kij/laska z tywą, torba,  pies, anioł.

1. XIX w. Z modlitwą „ O św. Rochu módl się za nami by  od nas Bóg cholery odwrócił”

2. XIX w. Medalik z prośbą od odwrócenie choroby.

3 -4 . XIX /XX w. Francja.

ŚW. ROMUALD Z CAMALDOLI

Syn księcia Rawenny, zmarły w wieku 120 lat , 19 czerwca 1027 r. Założyciel zakonu Kamedułów. Życiem w eremie chciał odpokutować zbrodnię ojca, który wyzwał na pojedynek własnego brata i zabił go. Najpierw wstąpił do zakonu benedyktynów, jednak bardziej pociągało go życie pustelnicze. Otrzymawszy  ziemię od człowieka nazwiskiem Maldoli założył Campo di Maldoli – klasztor złożony z eremów, stąd nazwa CAMEDULENSUM CONGREGATIO EREMITARUM. Symbolem zakonu są dwa gołębie pijące z jednego kielicha i ten właśnie napis wokoło. Romuald został kanonizowany w 1582 r.

Medalik z XIX w. Napis: „ Św. Romuald Opat,  Ojciec Kamedułów.”

U dołu po prawej stronie napis ROMA. Klęcząca postać w koronie może być cesarzem Ottonem III.

ŚW. ROZALIA

1. XIX w. Św. Rozalio zachowaj nas od wszelkich chorób.

2. S. Rozalio módl się za nami , koniec XIX w.

Córka księcia Sinibalda (1130-1165 ew. 1170). Ślubowała dziewictwo, zmuszana do małżeństwa uciekła z domu i została pustelnicą w Mont Pellegrino koło Palermo. W początku  XVII w. podczas zarazy ukazała się pewnej kobiecie i nakazała odnaleźć swoje szczątki i przenieść je do miasta. Po spełnieniu żądania epidemia ustała. W 1630 została wpisana do Martyrologium Rzymskiego, w tym też roku za jej przyczynę ustała zaraza w Sławkowie na Śląsku. Czczona  jako patronka od zarazy. Rewoliński odnotował kilka jej medalików na terenie Polski. Atrybuty: krzyż, czaszka, wieniec róż.

ŚW. RÓŻA Z LIMY

Medalik miedziany, koniec XIX w.

Isabel de Flores del Oliva 1586-1617. Pierwsza święta z Ameryki Południowej. Tercjarka dominikańska. Zmarła w opinii świętości. Beatyfikowana w 1668 r, a kanonizowana w 1671. Patronka Ameryki Południowej, Filipin i Antyli. Atrybuty: krzyż, korona cierniowa, kotwica, róże, wieniec z róż.

Hiszpania, XX w.

ŚWIĘCI - ŚW. JAN cd.

ŚW. JAN OD KRZYŻA

Medalik między 1675 a 1725 r..

Św. Jan (1542-91) by karmelitą, poetą chrześcijańskim. Współpracownikiem św. Teresy z Avila. Beatyfikowany w 1675 r., kanonizowany w 1726 r. W ikonografii przedstawiany jako adorujący krzyż, do którego miał szczególne nabożeństwo. Patron poetów.

ŚW. JAN KAPISTRAN

XVII-XVIII w.

Jan z Capistrano 1386-1456. Franciszkanin, prawnik, kaznodzieja, patron prawników. Aleksander VIII zaliczył go w poczet świętych w 1690 r., ale bulla kanonizacyjna została podpisana dopiero przez Benedykta XIII w 1724 r.

ŚW. JAN FRANCISZEK REGIS

Medalik beatyfikacyjny

Jan Franiszek Regis (1597-1640). Francuski kaznodzieja i misjonarz ludowy, członek Towarzystwa Jezusowego. Zmarł na zapalenie płuc, przeziębiwszy się podczas spowiedzi.

Medalik francuskiego towarzystwa dobroczynnego, miedź złocona, XIX w.

ŚW. JAN MARIA VIANNEY

Po  1925 r.

Jan Maria Vianney 1786-1859. Francuski ksiądz, proboszcz z Ars. Zwany był Męczennikiem konfesjonału, w którym spędzał  nawet do 17 godzin dziennie.

Gdy przybył do Ars większość mieszkańców była zupełnie obojętna religijnie, co było skutkiem Rewolucji Francuskiej, gdy umierał kościół nie mógł pomieścić wiernych. Nawrócił nie tylko swoją parafię, ale też całą okolicę. Beatyfikowany w 1905 r., kanonizowany w 1925. Patron duchowieństwa, zwłaszcza proboszczów.

MATKA BOSKA KODEŃSKA

Chcę Wam dziś pokazać medaliki dwa ciekawe medaliki kolegi didi z forum Exploracja.pl

Pochodzą z roku 1927, związane są z uroczystością powrotu cudownego obrazu Matki Boskiej Kodeńskiej z Częstochowy do Kodnia. Są to medaliki komunijne.

I komiczna wpadka. Zasugerowałam się, że na każdym zdjęciu , to awers i rewers medalika i dopiero po kolejnym oglądaniu doszło do mojej świadomości, że to obok siebie leżą dwa medaliki nie mające ze sobą nic wspólnego. Jeden to medalik komunijny, a drugi (po prawej) Matki Boskiej Kodeńskiej. Choć pochodzą z tego samego okresu. Za pomyłkę przepraszam - mylić się jest rzeczą ludzką.

ŚWIĘCI - GABRIEL I GERARD

ŚW. GABRIEL OD MATKI BOSKIEJ BOLESNEJ

Medalik II połowa XXw., mosiądz srebrzony.

Św. Gabriel nazywał się Franciszek Possenti (1838-62) . Wstąpił do zakonu pasjonistów, ale nie zdążył przyjąć święceń, zmarł na gruźlicę w wieku 24 lat. Beatyfikowany w 1908, kanonizowany w 1920 r. Patron kleryków i nowicjuszy. Atrybuty to: habit pasjonistów, czaszka , krucyfiks.

ŚW. GERARD

Gerard Majella (1725-55). Brat zakonu redemptorystów. Zasłynął z licznych cudów.  Jest patronem kobiet ciężarnych, położnic, matek i dzieci, a także osób niesłusznie oskarżonych – sam bowiem znalazł się w takim położeniu. Beatyfikowany 1893 r., kanonizowany 1904 r.

                                           Między  1893  a 1904, być może beatyfikacyjny.

                                                                           Po 1904

NIE TYLKO RÓŻANIEC

Koronki

Koronką nazywamy modlitwę, a także przyrząd . Modlitwa ma formę odmawiania, w określony sposób i określoną liczbę, różnych modlitw. Przedmiot, w związku z tym, składa się z takiej liczby paciorków, która pozwala liczyć odmówione modlitwy. Do paciorków za zwyczaj doczepione są krzyżyk lub medalik, albo jedno i drugie. Czasami medalikami zastępowane są też paciorki.  Medaliki, zwane technicznie łącznikami, mają dwa lub trzy uszka. 

Łączniki XVII w.

Łaczniki XIX w.

 

Komplet medalików do Koronki siedmiu boleści Matki Bożej, Rzym,  XIX w. Druga strona medalików przedstawia Matkę Boską Bolesną z mieczami.

XIX wieczna Decymka mariańska oraz jej medalik. Decymka to koronka do dziesięciu cnót NMP, znana od XVIII w. Jedna strona medalika zawsze wyobraża NMP Niepokalaną. (za www.padrimariani.org)

                  Łącznik od różańca, aluminium, I połowa XX w.    

Koronki – przyrządy różnią się między sobą liczbą i ustawieniem paciorków.  Najpopularniejszą koronką jest różaniec .

Można na nim odmawiać też inne koronki, jeśli składają się z takich samych proporcji modlitw. Jednak za zwyczaj każda modlitwa- koronka, ma też swój odpowiednik w koronce-przyrządzie

Paciorki dobrych uczynków
Nazywano je również akcikami lub godziną miłosierdzia. Służyły karmelicie bosemu do odliczania umartwień lub dobrych uczynków, których w każdym dniu powinien był wykonać siedem (siedem to liczna symboliczna wyrażająca doskonałość). Paciorki noszono przypięte do habitu pod szkaplerzem. Przyczepiano do nich krzyżyk lub medalik z świętym lub wyobrażeniem tajemnicy wiary, do której dany zakonnik miał szczególne nabożeństwo.

Akciki z muzeum w Czernej